ZABYTKI PRZEMYŚLA - przewodnicy Przemyśl

Idź do spisu treści

Menu główne:

ZABYTKI PRZEMYŚLA

Zamek Kazimierzowski

     Zamek przemyski zwany Kazimierzowskim, leży na wzgórzu 270 m n.p.m. Wraz z pozostałościami budowli romańskich należy do najstarszych i najcenniejszych zabytków miasta. Został wybudowany około 1349 roku przez króla Kazimierza Wielkiego. Rozbudowywał go Władysław Jagiełło, wykorzystując do pracy jeńców spod Grunwaldu. W bitwie tej brała udział chorągiew Ziemi Przemyskiej. Zamek został doszczętnie zniszczony przez włochów hospodara Stefana Wielkiego w 1498 r. Był to odwet za próbę zajęcia Bukowiny przez króla Jana Olbrachta. Przemyśl pełnił wtedy rolę głównego zaplecza tej operacji.

Na zlecenie króla Zygmunta Starego w latach 1514-53 starosta przemyski Piotr Kmita, odbudował go we wczesnorenesansowym stylu. Powstała czworokątna fortalicja z ostrołukową bramą zachowaną z czasów Kazimierza Wielkiego. Obrona skupiła się w cylindrycznych basztach-basztejach, które posiadały otwory strzelnicze, a na szczycie platformy dla armat. Dalszą modernizację w latach 1612-35 przeprowadził Marcin Krasicki. Nadał on obiektowi cechy w pełni renesansowe. Później zamek tylko niszczał. Austriacy próbowali przebudować go na wiezienie. Ostatecznie został wykupiony przez miasto i przystosowany do działalności amatorskiego teatru Fredreum. Zamek w czasach staropolskich był centrum administracji królewskiej oraz siedzibą sadów grodzkich. Bywali w nim prawie wszyscy polscy królowie, bezsprzecznym rekordzistą był Władysław Jagiełło. On przekazał cerkiew Woładara, którą wybudowali książęta ruscy w XII wieku na dziedzińcu zamkowym, na katedrę rzymskokatolicką. Na dziedzińcu zamkowym  w latach sześćdziesiątych zostały odkryte pozostałości rotundy i pallatium z czasów Bolesława Chrobrego. Wtedy na wzgórzu był gród drewniany, jedynie rotunda i pallatium murowane. Dzisiaj zamek wykorzystywany jest przez teatr "Fredreum". Zwiedza się baszty z renesansowymi attykami oraz głębokie lochy. Co roku odbywa się święto zamku, które promuje rycerskie pokazy, dworskie tańce, muzykę z epoki.  

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Rzymskokatolicka Bazylika Archikatedralna

     Biskupstwo rzymskokatolickie w Przemyślu ustanowiono w 1375 roku, za czasów Władysława Opolczyka. Pierwszym biskupem został niemiecki franciszkanin Eryk Winsen Mora, a katedrą nowej diecezji drewniany kościółek śś. Piotra i Pawła, rozebrany przez Jezuitów w XVII wieku. Władysław Jagiełło, gdy został królem Polski, wraz z Jadwigą, przekazał łacińskiemu biskupstwu cerkiew Wołodara na katedrę rzymskokatolicką. Wierni modlili się w niej do 1460 roku, kiedy została rozebrana, a z jej ciosów kamiennych rozpoczęto budowę nowej katedry, zachowanej do dziś. Budowana była etapami. Najpierw powstało gotyckie prezbiterium i nawy, w 1475 roku spłonęła a trzy lata później została splądrowana przez Wołochów. Odbudowano ją, otoczono murem i wzmocniono basztą ze strzelnicami. W 1578 roku ówczesny starosta przemyski Jan Tomasz Drohojowski ufundował kaplicę św. Tomasza (dziś Najświętszego Sakramentu). Mniej więcej po 50 latach od ostatecznego ukończenia budowy katedry, rozpoczęto nową ogromną inwestycję. Inicjatorem barokowej przebudowy był biskup A.A.Fredro, który w 1730 roku do prawej nawy dostawił kaplicę Ukrzyżowania, nazwaną później kaplicą Fredrów. Wykonano nowy strop, rozszerzono okna, zmieniono schodkową fasadę, zachowując jedynie przypory, wymieniono gotyckie ołtarze, świątynię bogato ozdobiono. Najsłabszym punktem okazał się strop, który niemal przy końcu prac w 1733 roku runął w dół, niwecząc dzieło biskupa Fredry. Podjęta odbudowa została zakończona w 1744 roku.

W roku 1883 z inicjatywy biskupa przemyskiego Łukasza Soleckiego i kanonika Jana Puzyny, późniejszego biskupa krakowskiego, podjęto kolejną modernizację katedry. Jej celem była regotyzacja świątyni tzn. powrót do stylu gotyckiego. Dlatego dziś wnętrze świątyni jest gotycko-barokowe. Prace ukończył w 1912 roku biskup Józef Sebastian Pelczar, który został kanonizowany przez papieża Jana Pawła II i spoczął w katedrze w kaplicy Fredrów. Niedaleko Pelczara znalazł miejsce przemyski święty – błogosławiony Jan Balicki, ksiądz-spowiednik. W czasie II wojny światowej katedra ucierpiała: wypadły witraże i spłonęła sygnaturka na dachu. W 1960 roku kościół został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej. 2 czerwca 1990 roku świątynie nawiedził papież J.P. II. W podziemiach katedry spoczął arcybiskup Ignacy Tokarczuk. Wkrótce podziemia będą udostępnione wiernym i turystom. Katedra to także sanktuarium maryjne – znajduje się tutaj cudowna figura Matki Boskiej Jackowej.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wieża Katedralna

     Przy Placu Katedralnym, oprócz bazyliki, stoi wiele zabytkowych budowli, z których na największa uwagę zasługuje Wieża Katedralna udostępniona do zwiedzania. Jest najwyższą budowlą Przemyśla - ma 71 m wysokości, dlatego dominuje w panoramie miasta. Wzorem wschodnich świątyń stoi osobno, obok katedry. Wznoszona była etapami. Początek budowy datuje się na lata 1759-1764 za biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego, ukończona  została za rządów biskupa Walentego Wężyka w latach 1765 – 1766, kiedy to umieszczono na niej zegar. W 1907 r. podwyższono ją o trzecią kondygnację według projektu Stanisława Majerskiego. W latach międzywojennych wzmocniono wewnątrz żelbetową konstrukcją, dzięki czemu powstała szeroka i wygodna do wędrówki klatka schodowa. Wieża ma trzy kondygnacje, jest czworokątna i prezentuje późnobarokowy styl. Ozdobiona została okazałym hełmem, czterema monumentalnymi figurami oraz czterema ogromnymi tarczami zegarów. Oglądanie miasta z góry, zza tarcz tych zegarów, jest jej największą atrakcją. W środku można podziwiać także cztery stare dzwony. Po wieży oprowadzają przewodnicy.
Niedaleko wieży stoi pałac biskupów rzymskokatolickich, wzniesiony w stylu klasycystycznym w 1754 roku, który jest siedzibą arcybiskupów przemyskich. Wśród zabytkowych budynków w otoczeniu katedry wymienić należy także: dworek Orzechowskiego, wybudowany w XVI wieku, przebudowany w 1731 w stylu późnego baroku oraz psałterzówkę z dawną szkołą katedralną, w których dziś mieści Muzeum Archidiecezjalne. Powyżej placu, na ulicy zamkowej, stoi monumentalny, klasycystyczny gmach seminarium rzymskokatolickiego, którego początki sięgają 1678 r. Zamknięte przez władze austriackie ponownie rozpoczęło swą działalność w 1820 r.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Greckokatolicki Sobór Archikatedralny

     Kościół Greckokatolicki powstał w wyniku zawarcia unii brzeskiej w 1596 roku, która zakładała przywrócenie jedności Kościoła i likwidowała schizmę z 1054 roku. W jej efekcie prawosławne diecezje na terenie Rzeczypospolitej uznawały zwierzchnictwo papieża, zachowując swój obrządek i tradycje. Diecezja przemyska przystąpiła do unii za sprawą biskupa Innocentego Winnickiego w 1691 roku, a więc 95 lat od jej zawarcia. W ciągu tego okresu Przemyśl był siedzibą władyków (biskupów): prawosławnego, który nie uznał unii oraz greckokatolickiego zwanego też unickim, mianowanym przez hierarchie nowego kościoła. Toczyły się między nimi nieustanne walki o sobór katedralny, szczególnie gorące na początku i w połowie XVII wieku. Dlatego przewodnicy Przemyśl używają często określenia katedra ruska.

Najstarsza, pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, znajdowała się na terenie grodu książęcego. Została ufundowana przez księcia Wołodara Rościsławowicza. Po jej utracie w 1412 roku soborem katedralnym została cerkiew pw. śś Kosmy i Damiana usytuowana w dzielnicy Władycze. W 1535 roku spaliła się. W jej miejscu wybudowano nową, murowaną cerkiew, którą niszczył kolejny pożar w 1638 roku. Mimo tego była użytkowano do końca lat siedemdziesiątych XVIII wieku. W 1784 roku ruską katedrą został, skasowany przez Austriaków, były kościół karmelitów bosych. Był nią do roku 1946, kiedy to władze komunistyczne zamknęły go, a biskupa Jozafata Kocyłowskiego aresztowały i wywiozły do Kijowa. Synod lwowski zlikwidował bezprawnie jego struktury. Kościół przeszedł do podziemia, msze św. w obrządku wschodnim odprawiane były co niedzielę w kościele garnizonowym (dawnym jezuitów). W 1991 roku papież Jan Paweł II przekazał ten kościół odrodzonej Bizantyjsko-ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej. Nowy arcybiskup Jan Martyniak oraz proboszczowie ks. mitrat Teodor Majkowicz i ks. mitrat dr Eugeniusz Popowicz przystosowali świątynię do obrządku wschodniego. Wybudowali dzwonnicę, schody ozdobili figurami świętych ojców kościoła – Bazylego Wielkiego i Jana Złotoustego oraz apostołów Słowian – Cyryla i Metodego. Do wnętrza wstawili wielki ikonostas. To najcenniejszy i najpiękniejszy zabytek soboru, który zadziwia poziomem artystycznym ikon, snycerską oprawą przegrody oraz ogromną kompozycją. Z pierwotnego wyposażenia świątyni jezuickiej zachowały się dwie kaplice boczne: Św. Piotra i Pawła oraz Przenajświętszej Bogarodzicy. Wzbogacanie wnętrza cerkwi o elementy właściwe wschodniochrześcijańskiej tradycji nadal trwa.
     Obok soboru stoi okazały pałac biskupów greckokatolickich, wybudowany w latach 1898-1900 w miejscu spalonej kamienicy. Z niego właśnie w 1946 funkcjonariusze służb bezpieczeństwa PRL brutalnie wynieśli chorego biskupa Kocyłowskiego. Urządzono tu Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej. W 2000 roku wrócił do prawowitych właścicieli.

Ponowne poświęcenie pałacu – siedziby arcybiskupa, metropolity przemysko-warszawskiego nastąpiło w 2013 roku, wniesieniem szczątków błogosławionego bp Jozafata Kocyłowskiego do Soboru Archikatedralnego w Przemyślu.
Niedaleko, przy ulicy basztowej, znajduje neoklasycystyczny budynek dawnego seminarium greckokatolickiego, zbudowany w 1912 roku, staraniem bp Czechowicza. W 1946 roku został przejęty przez państwo i zamieniony w liceum ogólnokształcące. Do grekokatolików powrócił w 1992 roku.
Na fotografii dawna kaplica seminaryjna, w tle byłe seminarium greckokatolickie.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Rynek z kamienicami

     Rynek przemyski powstał po nadaniu przez Władysława Jagiełłę praw magdeburskich w 1389 roku. Został zabudowany renesansowymi kamienicami. Kupcy kopali głębokie piwnice, żeby składować swoje towary, szczególnie te, które wymagały obniżonej temperatury przechowywania. Dziś rynek przemyski jest nietypowy: pochylony, porośnięty drzewami, wyłożony kamieniami rzecznymi, otoczony kamienicami z trzech stron. Nie przetrwały do naszych czasów ratusz oraz kamienice pierzei zachodniej. Ratusz należał do najpiękniejszych w Polsce, podobny był do tego w Poznaniu. Na parterze mieściły się jatki,waga miejska oraz areszt. Na piętrze obradowała rada miejska na czele z burmistrzem. Zwięczony był smukłą attyką. Nisze zewnętrznych ścian zdobiła pełnowymiarowa galeria królów polskich, a z wysokiej wieży grano hejnał i wypatrywano pożarów.

Niestety te ostatnie nie omijały Przemyśla. Najtragiczniejszy z 1635 roku zniszczył miasto. Dziś tylko jedna kamienica posiada fasadę z renesansu, inne wielokrotnie przebudowywane reprezentują styl z przełomu XIX/XX wieku. Wygląd ratusza możemy zobaczyć na fresku w kościele franciszkanów. Obecnie funkcję ratusza pełni kamienica nr 1, która powstała z połączenia czterech wcześniejszych kamienic. Jej właścicielem w trudnych czasach zaboru była rodzina Pawlikowskich, która zorganizowała tu silny ośrodek patriotyczny i kulturalny upadającego miasta. Pod płytą rynku znajduje się  kolektor burzowy, w który Austriacy ujęli strumień płynący przed ratuszem. Trwają prace zmierzające do połączenia tego prastarego kanału z systemem piwnic i udostępnienie ich w ramach podziemnej trasy turystycznej.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Kościół OO. Franciszkanów pw. św. Marii Magdaleny

     Według starej tradycji franciszkanie przybyli do Przemyśla w 1235 roku. W rzeczywistości pojawili się tu pod koniec XIV wieku. Pierwszą świątynie w stylu gotyckim wybudowali 1378 roku, przy wydatnej pomocy pierwszego przemyskiego biskupa Eryka Winsen Mory, który był franciszkaninem. Kościół przetrwał do roku 1498 roku, kiedy to żołnierze wołoscy spustoszyli miasto i zamordowali zakonników. Został szybko odbudowany, ale liczne pożary doprowadziły go do ruiny. Drugi kościół (1658 r.) prezentował już styl wczesnobarokowy z widocznymi jeszcze elementami renesansowymi. Z czasem stał się zbyt ciasny i dlatego rozebrano go.

Na jego miejscu postawiono nową, dużą, późnobarokową świątynię. Znowu wydatną pomoc okazał biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski. Podsyłał franciszkanom wybitnych architektów i artystów. Iluzjonistyczne freski zostały wykonane przy udziale słynnego Stanisława Stroińskiego, dekorację rzeźbiarska tworzyli Fabian Fesinger, Piotr i Maciej Polejowscy. Kościół uroczyście konsekrowano w 1778 roku. W czasie kasaty józefińskiej nie podzielił losu innych zamykanych świątyń. Przetrwał i nadal zachwyca monumentalną fasadą z ogromnymi kolumnami i lustrzanymi schodami oraz rokokowym wystrojem wnętrza. Dla Przemyśla to szczególna świątynia. Dzięki freskom wiemy jak wyglądał renesansowy ratusz. Patronem miasta jest św. Wincenty, którego relikwie przechowywane są w kościele. Jest to także sanktuarium maryjne. Franciszkanie organizują święto ulicy franciszkańskiej, w okresie Bożego Narodzenia prowadzą żywą szopkę, w podziemiach tworzą ciekawe wystawy.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Kościół OO. Karmelitów Bosych pw. św. Teresy

     Jeden z najbogatszych magnatów Rzeczypospolitej Marcin Krasicki, zaufany Zygmunta III Wazy, udał się do Lublina na trybunały królewskie. Tam wysłuchał kazań pewnego zakonnika - ojca Andrzeja Brzechwy. Pod ich wpływem zaprosił karmelitów bosych do Przemyśla i fundował im klasztor i kościół. Ojciec Brzechwa był pierwszym polskim karmelitą, od czasu kiedy św. Teresa z Avilla zreformowała zgromadzenie. Spoczął, podobnie jak fundator, w podziemiach kościoła, którego budowę ukończono w 1630 roku. Architektem był zapewne Galeazzo Apiani, wynajęty wcześniej przez Krasickiego do budowy zamku w Krasiczynie. Przez kolejna lata kościół był ozdabiany i wyposażany. Wykonano manierystyczne sklepienie typu kalisko-lubelskiego w formie geometrycznych sztukaterii. W 1667 r. zamontowano ołtarz główny z czarnego marmuru. Zamówiono posągi świętych oraz antepedia do ołtarzy bocznych w najbardziej renomowanych warsztatach lwowskich: Fesinderów, Polejowskich, a nawet u samego mistrza Jana Jerzego Pinsla.

Pomyślny dla karmelitów okres przerwały rozbiory. Austriacy, na mocy kasaty józefińskiej, przekazali świątynie grekokatolikom, zakonników przenieśli do Zagórza. Było to w 1787 roku. Nowi właściciele, w wyniku kolejnych modernizacji i przeróbek, powoli zmieniali kościół w cerkiew katedralną. Najpierw wstawili ikonostas, zamalowali freski, obok świątyni zbudowali dzwonnice, a dach przykryli małą kopułą. W latach 1881-85, według projektu wiedeńskiego architekta Karola Koniga, obniżyli fasadę i dach, który nakryli ogromną, drewnianą kopułą bizantyjską. Dotrwała do 1996 roku, kiedy ze względu na zły stan została rozebrana. Dobudowali także kaplice św. Mikołaja wzorując ją na kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu. Przed świątynią ustawili sześć, okazałych rozmiarów rzeźb świętych. Po II wojnie światowej władze komunistyczne zlikwidowały struktury kościoła grekokatolickiego a sobór katedralny zamknęli. Wtedy ponownie pojawili się tutaj karmelici, którzy nielegalnie podjęli się ratowania świątyni, po upadku komunizmu do niego wrócili. Przeprowadzili gruntowny remont. Kościół karmelitów należy do najpiękniejszych świątyń Przemyśla. Góruje nad miastem i przyciąga wzrok jasną fasadą wzorowaną na rzymskim kościele Il Gesu. Wnętrze, o wystroju marierystyczno-rokokowym, ozdabia oryginalna ambona w kształcie łodzi Piotrowej z XVIII wieku, arcydzieło lwowskiej snycerki przypisywane Sebastianowi Fesingerowi.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Dworzec Przemyski

     Dworzec przemyski należy do najpiękniejszych i najokazalszych w Polsce. Został wybudowany w 1860 roku, gdy doprowadzono do Przemyśla linię kolejową z Krakowa. Miasto zaczęło się szybko rozwijać, zwiększała się liczba ludności. Do Przemyśla przybywali robotnicy, żołnierze i oficerowie z rodzinami. Częste były wizyty ważnych osobistości, na czele z samym cesarzem Franciszkiem Józefem. Dlatego pod koniec XIX wieku dworzec rozbudowano. Gruntowny remont nadał budowli reprezentacyjnego, pałacowego wyglądu. Przewodnicy Przemyśl podkreślają, że w mieście są dwa dworce. Ten drugi znajduje się w dzielnicy Bakończyce.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Synagoga Scheinbacha

     Przemyska gmina żydowska należała do najstarszych w Polsce, na pewno istniała już w XIV wieku. W XVII wieku była już najważniejsza w całej Rusi Czerwonej. Przed II wojną światową Żydzi stanowili ponad 30% mieszkańców grodu. Zajmowali własną dzielnicę, którą zdobiły renesansowa Stara Synagoga i Tempel. Później zaludnili przedmieścia, gdzie wybudowali nowe świątynie. Na Pl. Unii Brzeskiej stanęła synagoga zasańska, a na przy ul. Słowackiego bogaty kupiec Mojżesz Scheinbach fundował w 1910 roku nową. Do niedawna mieściła się w niej biblioteka. Po jej przeniesieniu do dawnego kasyna oficerskiego synagoga wróciła do prawowitych właścicieli. Przewodnicy czekają na jej otwarcie.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Fragment Murów Miejskich

     Jak każde miasto średniowieczne, także Przemyśl budował fortyfikacje. Tym bardziej, że leżał u wylotu Bramy Przemyskiej przy stałym brodzie na rzece San. Kto jechał z Rusi do Niemiec lub na Węgry musiał przejeżdżać przez Przemyśl. Dobrze, gdy podróżowali kupcy. Miasto dzięki nim bogaciło i rozwijało się. Niestety równie często zaglądały w te tereny watahy barbarzyńców i obce wojska. Łatwe zniszczenie grodu przez Wołochów w 1498 r., uzmysłowiło mieszkańcom, że wały ziemne są niewystarczające. Rozpoczęto budowę murów miejskich, które gotowe były pod koniec XVI wieku. Wzmocniono je i rozbudowano po potopie szwedzkim. Mury, baszty i bramy były bronione członków cechów. Pod zaborem austriackim zostały rozebrane. Zachowały się jedynie niewielkie fragmenty.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Rdzeń Twierdzy Przemyśl

     Rdzeń zwany inaczej noyonem znajduje się w granicach miasta i składa zarówno z obiektów bojowych (pierścień wewnętrzny), jak i całego zaplecza twierdzy. Został zbudowany na wypadek przedarcia się niewielkich jednostek wroga przez pierścień zewnętrzny. Jego główną siłą były forty i szańce, bramy forteczne oraz ciągły wał ziemny. Najbardziej zanane są fort XVI "Zniesienie" i brama Sanocka Dolna. Wewnątrz pierścienia przewodnicy wymieniają szereg niezbędnych do długiej obrony budowli: zespoły koszarowe, magazynowe, stajnie dla koni, siedziby dowództw i sztabu twierdzy, kasyno oficerskie, szpital garnizonowy, zakłady i fabryki wojskowe. Większość obiektów zachowała się w dobrym stanie i pełni dziś różne funkcje.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Bunkry Linii Mołotowa z II wojny światowej

     Po zagarnięciu wschodniej Polski w 1939 r. Stalin wydał rozkaz budowy potężnej linii umocnień nazwanej Linią Mołotowa.  Ważną jej częścią był 13 Rejon Umocniony Przemyśl ciągnący się wzdłuż prawego brzegu Sanu (lewy zajmowali Niemcy).  W samym Przemyślu sowieci wybudowali ponad 20 żelbetonowych kaponier i półkaponier o ciekawych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Najlepiej dostepne usytuowane są przy mostach. Po kaponierze 8813 oprowadzają przewodnicy - pasjonaci. Pozostałe warto zwiedzać z przewodnikiem licencjonowanym wzdłuż Szlaku Umocnień Nadsańskich.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

Zabytki Zasania

     Zasanie to dzielnica leżąca po lewej stronie Sanu, w której mieszka około  80% mieszkańców Przemyśla. W czasach staropolskich było to słabo zaludnione przedmieście skupione wokół klasztoru Benedyktynek oraz stanicy poczty konnej. Rozwinęło się w XIX i XX wieku. Dlatego, oprócz wspomnianego XVIII-wiecznego klasztoru, zabytki pochodzą z tamtych stuleci. Przewodnicy wymieniają: kościół Salezjanów ze swastykami w posadzce, cerkiew Bazylianów, synagoga zasańska, secesyjna zabudowa, willa „Margarita” austriackiego arcyksięcia Leopolda Ferdynanda, koszary podhalańczyków, dawna łaźnia wojskowa, budynek „Czuwaju”.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Secesyjne Kamienice

     Zwiedzając Przemyśl z przewodnikiem przemyskim zagłębicie się w nastrój i piękno architektoniczne starych ulic. O ile bardzo łatwo trafić do barokowych kościołów (bo są duże i "rzucają się w oczy"), o tyle trudniej dotrzeć do perełek ukrytych w zaułkach. Należą do nich secesyjne wille i kamienice rozrzucone w przestrzeni zabytkowej miasta. Przemyskie Art Nouveau czerpało ze wzorów wiedeńskich i lwowskich. Doczekało się kilku ciekawych realizacji, w których zastosowano oryginalne motywy. Zobaczymy m.in. charakterystyczne dla Galicji kasztanowce i słoneczniki.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Pałac Lubomirskich

     Przemyśl był związany z wieloma starymi i znanymi rodami szlacheckimi, którzy często posiadali w mieście okazałe siedziby. Niestety prawie żadna z nich nie ocalała. Wyjątkiem jest pałac w Bakończycach, należący do rodziny Lubomirskich. Zbudowali oni w miejscu dawnego węgierskiego folwarku eklektyczny pałac. Projektował go słynny, krakowski architekt Aleksandr Nitsch. Budowę rozpoczęto w 1885 roku, ale wnętrz nie udało się ukończyć przed wybuchem wojny, a po jej zakończeniu brakowało na to pieniędzy. Budowla ma mocno rozczłonkowaną bryłę, urozmaiconą ryzalitami, "basztami" i tarasami. Całość otacza park ze stawem z wyspą pośrodku. Choć pałac pełni funkcję szkoły wyższej prezentuje się niezwykle okazale, szczególnie glorietta widokowa na szczycie okrągłej wieży.

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego